Quote

Chantal Harwig

Tel: 06-17761623

Mail: info@eigenwens.nl

 

Member of Kinder Coach Gilde

 

Member of Adiona

Blog

Juni 2016

Het einde van het schooljaar is in zicht. Nóg meer kinderen dan anders lopen op hun tenen. Sommige kinderen uiten dat door zich terug te trekken, anderen juist door woede-uitbarstingen. Ze zijn moe, verdrietig of boos.

Vaak hebben ze geen idee waar hun gevoel vandaan komt. Alles is te veel. Ze zijn op. Overprikkeld. En juist in deze tijd moeten ze nog Cito-toetsen maken, mogen ze op schoolreisje, kunnen ze meelopen met de Avond4daagse en zijn er van allerlei sportverenigingen afsluitingen waar ze bij willen zijn. De meeste dingen zijn ook erg leuk! Voor sommige kinderen is het echter te veel.

Voor die kinderen is het verstandig keuzes te maken in activiteiten. Misschien hoeven ze niet overal mee naar toe. Misschien kun jij, als ouder, zorgen voor wat extra rustmomenten. Je weet zelf wat het best past bij je kind en jouw situatie.

Heeft je kind een veilige plek waar eventuele emoties geuit kunnen worden? Het is fijn als er ruimte is voor de emotie en dat deze er mag zijn. De emoties moeten er toch uit... Het helpt als je duidelijk aangeeft welk gedrag je zou willen zien. Een boze bui afreageren op een broer of zusje is niet acceptabel. Springen op de trampoline, rennen in de achtertuin, boksen tegen een boksbal of kussen, met een potlood of met wasco krassen op een groot papier zijn betere manieren.

Er zijn ook kinderen die liever ergens rustig gaan zitten. Kinderen vinden het vaak heel leuk om een eigen hutje te hebben wanneer ze zich niet zo fijn voelen en even alleen willen zijn. Misschien willen ze wat lezen of kleuren? Of vindt je kind het fijn om zacht gemasseerd te worden? Leuke vormpjes tekenen op zijn rug...

Kinderen kunnen vaak goed aangeven wat zij nodig hebben.

Het is niet fijn als je kind niet lekker in zijn vel zit. Als we dat merken gaan we vaak extra ons best doen. Ik heb eindeloze gesprekken gevoerd met mijn dochter toen ze jonger was. Ze kon toch niet slapen als ze over van alles lag te piekeren? Ik zat soms wel tot half 11 met haar te kletsen over allerlei vragen waar niemand het antwoord op wist. Elke keer als ik dacht dat ik weg kon gaan begon het verdriet opnieuw. Ik dacht dat ik er goed aan deed, want ik had ergens gelezen dat het verstandig was om bij het naar bed gaan de dag nog even door te nemen. Ik probeerde de nadruk te verleggen naar de leuke dingen maar haar zorgen waren, naarmate de tijd verstreek, alleen maar grotere monsters geworden.

Ze raakte oververmoeid...

Daarom koos ik er uiteindelijk toch voor om de 'zorgentijd' af te bakenen. Tot, in haar geval, 19 uur mocht er gepraat worden over de zorgen, over de drukte in haar hoofd en de spanningen. Daarna was het tijd om rustig te worden en ons voor te bereiden op de nacht. Natuurlijk kwamen de zorgen wel toen ze in bed lag. En natuurlijk begon ze mij erover te vertellen. Ik zei dan: "Ik heb je gehoord, ik begrijp dat je daarmee zit. Nu is het tijd om rustig te worden en te slapen, maar morgenochtend heb ik tijd voor jou om erover te praten." Ze is er één keer op terug gekomen de volgende ochtend. De andere keren had de nachtrust het al opgelost.

Als je kind niet lekker in zijn vel zit, probeer dan zelf rustig te blijven en begrip te tonen voor de situatie. Als je kind zich gehoord voelt, voelt hij zich al vaak een stuk beter.